ΒΙΝΤΕΟ: Ο ακτιβιστής Χαλίλ Σαβντά το νέο θύμα ρατσιστικών επιθέσεων – «Στην Τουρκία ήμουν Κούρδος, στην Κύπρο είμαι Τούρκος»
Οι νέες ρατσιστικές επιθέσεις που σημειώθηκαν στη Λεμεσό στις 10 και 20 Ιανουαρίου, είχαν ως ένα από τα θύματα τον ακτιβιστή ειρήνης και αντιρρησία συνείδησης Χαλίλ Σαβντά, ο οποίος διαμένει ως πολιτικός πρόσφυγας στις ελεύθερες περιοχές, σύμφωνα με τουρκοκυπριακά ΜΜΕ.
«Στην Τουρκία ήμουν Κούρδος όταν ήμουν στόχος ρατσισμού, στη Δημοκρατία της Κύπρου είμαι Τούρκος!», αναφέρει μεταξύ άλλων σε μαρτυρία του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα gazeddakibris, ο Χαλίλ Σαβντά.
Διαβάστε επίσης: ΒΙΝΤΕΟ: «Please go!» – Η στιγμή που ομάδα κουκουλοφόρων επιτίθεται σε μετανάστες έξω από σπίτι στη Λεμεσό
Στο κείμενο του γράφει επίσης ότι επισκέφθηκε με τα υπόλοιπα θύματα τον Αστυνομικό σταθμό Επισκοπής, όπου έκαναν καταγγελία και τους έδειξαν σχετικό βίντεο, ωστόσο, σύμφωνα με τα λεγόμενα τους, έμειναν έκπληκτοι από την αντίδραση των αρχών, αφού ένιωσαν σαν να τους παροτρύνουν να μην προχωρήσουν σε καταγγελία.
Ο Χαλίλ Σαβντά ζητά επίσης την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη.
Σύμφωνα με πληροφορίες του OMEGAlive από αστυνομικές πηγές στη Λεμεσό, υπάρχει μια καταγγελία ενώπιον του αστυνομικού σταθμού στην Επισκοπή, ωστόσο δεν διευκρινίζεται αν αφορά τον Χαλίλ Σαβντά.
Αναλυτικά όσα έγραψε ο Χαλίλ Σαβντά στην ιστοσελίδα gazeddakibris:
Γράφω αυτές τις γραμμές στις 5 το πρωί, κρυμμένος στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού.
Δεν βρίσκομαι στην Τουρκία ή στη ναζιστική Γερμανία· βρίσκομαι στη Δημοκρατία της Κύπρου, κράτος μέλος της Ε.Ε.
Είναι 21:30 το βράδυ. Ημερομηνία: 10 Ιανουαρίου 2025. Τόπος: το χωριό Τραχώνι στη Λεμεσό.
Η νύχτα θυμίζει άνοιξη και ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια. Υπάρχουν μερικοί νέοι στο πάρκο απέναντι από την εκκλησία του Τραχωνίου. Περνάω δίπλα από το πάρκο· μου ρίχνουν λέιζερ. Δεν κοιτάζω τους νέους· συνεχίζω να περπατάω προς τον κάδο ανακύκλωσης. Κουβαλάω δύο σακούλες με ρούχα που δεν χρησιμοποιώ.
Υπάρχουν πολλοί παράξενοι άνθρωποι στο Τραχώνι και δεν θέλω φασαρίες. Κάποιος φωνάζει πίσω μου. Γυρίζω· πετάει ένα μαύρο αντικείμενο προς εμένα. Κάνω μερικά βήματα πίσω·
– «Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;»
Με περικυκλώνουν 5-6 νεαροί με καλυμμένα τα πρόσωπά τους.
– «Από πού είσαι;» ρωτάνε.
– «Είμαι Κούρδος.»
– «Δώσε μας λεφτά,» λένε.
Δεν έχω λεφτά πάνω μου.
Τους δείχνω τις τσέπες μου·
– «Δεν έχω καθόλου λεφτά.» Είμαι τρομοκρατημένος· αν είχα λεφτά πάνω μου, θα τους τα έδινα, αλλά δεν έχω!
Ένας από τους νεαρούς μιλάει στο τηλέφωνο.
Για εμένα·
– «Τούρκος, Τούρκος.»
Τότε ένας νεαρός με χτυπάει στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ένας άλλος με σπρώχνει.
– «Σας παρακαλώ, σταματήστε,» λέω.
Δεν σταματούν.
Άλλος ένας με κλοτσάει. Πέφτω στο έδαφος.
Είμαι σε κατάσταση σοκ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου υφίσταμαι πολιτική ρατσιστική επίθεση. Είναι σαν να εξαφανίστηκε ο γαλάζιος ουρανός και η άνοιξη σε μια στιγμή.
Σηκώνομαι. Κρατάω ακόμα τα ρούχα στα χέρια μου, δεν τα αφήνω.
– «Σας παρακαλώ, καλέστε την αστυνομία,» φωνάζω με όλη μου τη δύναμη. Τα παράθυρα των γύρω σπιτιών δεν ανοίγουν. Ένα μαύρο αυτοκίνητο εμφανίζεται. Φωνάζω δυνατά προς το αυτοκίνητο·
– «Σας παρακαλώ, καλέστε την αστυνομία,» λέω.
Για τους ανθρώπους στο αυτοκίνητο με το κινητό:
– «Φλέμο, Φλέμο» και γελάνε μαζί μου.
Προσπαθώ να τρέξω προς το σπίτι. Άλλο ένα χτύπημα προσγειώνεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Οι παντόφλες μου πέφτουν από τα πόδια μου· αφήνω τις σακούλες από τα χέρια μου στο έδαφος και τρέχω προς το σπίτι.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε 1-2 λεπτά.
Όταν φτάνω σπίτι, λέω στον συγκάτοικό μου, Μεχμέτ Ακγκιούλ·
– «Δέχτηκα επίθεση, κάλεσε την αστυνομία.»
Ο Μεχμέτ καλεί την αστυνομία. 15 λεπτά αργότερα φτάνει ένα περιπολικό.
Τους μιλάω για τη ρατσιστική επίθεση και τους δείχνω το μέρος όπου έγινε η επίθεση. Η αστυνομία δεν πήγε να κοιτάξει τον χώρο 80 μέτρα πιο μακριά·
– «Θα πάμε με την ομάδα και θα κοιτάξουμε,» είπαν.
Ακριβώς 10 μέρες μετά από αυτή την επίθεση…
Ο τόπος είναι πάλι το Τραχώνι, η ημερομηνία είναι 20 Ιανουαρίου 2025, η ώρα είναι 21:44. Περπατάω προς το σπίτι από το περίπτερο λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου στη Μόρφου 3. 15-20 νεαροί ντυμένοι στα μαύρα εμφανίζονται στη γωνία. Με αναγνωρίζουν. Αρχίζουν να με σπρώχνουν. Καταλαβαίνω ότι είναι η ίδια ρατσιστική συμμορία!
Φωνάζω δυνατά και τρέχω προς το σπίτι.
Μερικοί με κλοτσάνε. Ο συγκάτοικός μου, Μεχμέτ Ακγκιούλ, και ο Ταλίπ Ουγκρούλου ακούνε τη φωνή μου και βγαίνουν στο μπαλκόνι.
Λένε στους νεαρούς·
– «Σταματήστε, σταματήστε, σταματήστε.»
Έρχονται προς το σπίτι. Η πρώτη μου σκέψη είναι να μπω στο σπίτι και να πάρω το τηλέφωνο. Μπαίνω στο σπίτι και παίρνω το τηλέφωνό μου από το σαλόνι.
Βγαίνω έξω. Θέλω να βγάλω φωτογραφία τους νεαρούς για να αποκαλύψω την ταυτότητά τους και να τους καταγγείλω στην αστυνομία. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορώ να προσαρμόσω το τηλέφωνο. Οι επιτιθέμενοι βλέπουν το τηλέφωνο· γίνονται πιο επιθετικοί.
Άρχισαν να μας επιτίθενται και στους τρεις.
Στο μεταξύ, ένα λευκό αυτοκίνητο σταματάει μπροστά από το σπίτι και προσπαθεί να ηρεμήσει τους νεαρούς.
Δεν σταματάνε. Φωνάζουν «Τούρκος, Τούρκος» και μας πετάνε πέτρες.
– «Θα σας σκοτώσουμε,» λένε. Μας απειλούν ότι θα μας σκοτώσουν.
Τρέχουμε στο σπίτι. Ο Μεχμέτ προσπαθεί να κλειδώσει την πόρτα. Εκείνη τη στιγμή πετάνε το τραπέζι και τις γλάστρες που κρατούσαν στην πόρτα. Το τζάμι της πόρτας σπάει και η μύτη του Μεχμέτ κόβεται από τα γυαλιά.
Η μύτη του Μεχμέτ αιμορραγεί και προσπαθεί να καλέσει την αστυνομία από το τηλέφωνο.
Περιμέναμε την αστυνομία για 45 λεπτά. Δεν ήρθαν. Μας κάλεσαν και μας είπαν «ελάτε στο αστυνομικό τμήμα»!
Αν δεν ήταν το λευκό αυτοκίνητο, η επίθεση θα ήταν ακόμη πιο σοβαρή.
Πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα Επισκοπής! Και πάλι καταθέσαμε ποινική καταγγελία. Μιλήσαμε για τη ρατσιστική επίθεση και δείξαμε το βίντεο που τράβηξα με το κινητό μου.
Η αστυνομία είπε: «Δεν φαίνεται καθαρά».
Η αστυνομία: «Κάνετε ποινική καταγγελία;»
Εγώ:
«Ναι.»
Η αστυνομία:
«Αλλά αν κάνετε μήνυση, θα πληρώσετε για τον δικηγόρο.»
Τι σημαίνει αυτό…
Δεν πρέπει να κάνουμε μήνυση;
Η αστυνομία ήταν σχεδόν έτοιμη να μας πει «μην κάνετε ποινική καταγγελία»!
Τους λέμε: «Δεν έχουμε καμία ασφάλεια ζωής, δεν μπορούμε να μείνουμε σε αυτό το σπίτι έτσι.» Η αρχική απάντηση της αστυνομίας:
«Έχουμε ανθρώπους εκεί, θα τους πούμε να μην ενοχλήσουν.»
Τι εννοείτε…
Η συμπεριφορά της αστυνομίας μας εξέπληξε!
Μετά το νοσοκομείο και το αστυνομικό τμήμα, καταφέραμε να επιστρέψουμε σπίτι στις 2:30 π.μ. Αν υπήρχε κάπου αλλού που μπορούσαμε να πάμε, δεν θα είχαμε επιστρέψει.
Φοβούμενοι ότι μπορεί να δεχτούμε επίθεση ανά πάσα στιγμή, αδειάσαμε το δωμάτιο που βλέπει στο δρόμο και οι τρεις μας στρώσαμε ένα στρώμα στο πάτωμα και ξαπλώσαμε στο πίσω δωμάτιο.
Ο Ταλίπ και ο Μεχμέτ οδοφράξαν την πόρτα για να αποφύγουν πιθανή επίθεση. Είχαν δίκιο, γιατί ίσως δεχόμασταν ξανά επίθεση.
Πριν από 25 χρόνια κοιμόμουν στη Φυλακή Ερμενέκ στην Τουρκία, κολλημένος πίσω από την πόρτα για να επιβιώσω από τη σφαγή της 19ης Δεκεμβρίου.
Σήμερα κοιμάμαι πίσω από οδοφράγματα για να επιβιώσω από έναν πολιτικό ρατσιστικό όχλο στη Δημοκρατία της Κύπρου.
Οι τρεις μας θα μπορούσαμε να έχουμε ακρωτηριαστεί ή να είχαμε σκοτωθεί.
Στην Τουρκία βασανίστηκα, φυλακίστηκα και έγινα στόχος ρατσιστικής επίθεσης γιατί είμαι Κούρδος και γιατί αντιτάχθηκα στη «τουρκική ασθένεια».
Στην Τουρκία ήμουν Κούρδος όταν ήμουν στόχος ρατσισμού, στη Δημοκρατία της Κύπρου είμαι Τούρκος!
Ο ρατσισμός δεν έχει θρησκεία, γη ή εθνικότητα· υπάρχει παντού. Σήμερα στόχος του κακού που λέγεται ρατσισμός είμαστε εμείς· ίσως αύριο να εμφανιστεί στον πιο κοντινό μας άνθρωπο.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2020, δύο μαγαζιά που ανήκαν σε ξένους στο Χάναου της Έσσης στη Γερμανία έγιναν στόχοι ρατσισμού· 9 άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Εκείνη την ημέρα, η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ είπε τα εξής: «Ο ρατσισμός είναι δηλητήριο και το μίσος είναι δηλητήριο. Αυτό το δηλητήριο υπάρχει στην κοινωνία μας.»
Η Μέρκελ ήθελε να το αντιμετωπίσει και ήταν ειλικρινής γι’ αυτό.
Αυτή η ασθένεια που λέγεται ρατσισμός δεν υπάρχει μόνο στην Τουρκία ή στη Γερμανία. Μια νέα γενιά μολύνεται από τον ρατσισμό. Αυτό το σκοτάδι, που παράγει επιθετικά παιδιά από μικρά παιδιά, μπορεί να δημιουργήσει μια γενιά δολοφόνων. Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει.
Θα αντιμετωπίσει η κυπριακή κυβέρνηση και κοινωνία τη μάστιγα του ρατσισμού και θα αναπτύξει μια λύση;
Περιμένω από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κύπρου, κ. Νίκο Χριστοδουλίδη, όπως η Άνγκελα Μέρκελ, να το αντιμετωπίσει και να πάρει μια ειλικρινή στάση.
Περιμένω και θέλω να ελπίζω.
Loading ...
